خلوت فرموده بود

کودک دل رفت و دو زانو نشست، مست مست

گفت ترا فرصت تعلیم هست؟

گفت هست.

گفت که ای خسته ترین رهنورد، بر رخت از گردش ایام گرد

چیست برازنده بالای مرد؟

گفت درد.

چیست بگو ای همه دانندگی، راست ترین راستی زندگی؟

پیر که اسرار ازل خوانده بود

سخت در اندیشه فرو مانده بود.

ناگهان از شاخه بیافتاد برگ.

گفت :مرگ

مرثیه  و آواز  دل انگیز  یکیست

چون نیست برای عشق دستاویزی

دستان رقیب و خنجر تیز یکیست

ستیز ما با تاریکیست

برای جدال با تاریکی شمشیر نمی کشیم ،

چراغ می افروزیم

زرتشت

دیوانه و سرگشته و دلخون باشیم

شب تا به سحر یک مژه بر هم نزنیم

هر روز ز اشک همچو کارون باشیم

من دشت شالی ام

سر سبز و با شکوه

سرشارم از بهار

فکری به داس تیز اجانب نمی کنم.

بسیار بوسه از لب خورشید چیده ام

بسیار در خیال بسویش دویده ام

بسیار رنجها که از بهر دیدنش،

بر جان خریده ام.

از شوق دیدنش امروز زنده ام

سرسبز و با شکوه

سرشار خنده ام.

آسمان اشک افشان

تا ببوسد رخ زیبای زمین

و زمین شکرکنان دسته گلی داد به ابر

برفست اینکه میرسد از آسمانمان

یا فتنه است و حیله و نیرنگ

یا غمست؟

یا ردٍ پای آه ستمدیدگان دهر؟

یا کینه است و قهر؟

این هرچه هست،

حاصل اعمال مردمست.

باران و برف در دل این تیرگی گُمست.

اما درین میان

چشم انتظار،دختر زیبای دانه ها،

امیدوارِ بوسه باران از آسمان

در خاک خفته است!

عاشقی پیداست از زاری دل

نیست بیماری چو بیماری دل

وطوفان غریبی نیز در راهست

که آسان می کَند از ریشه نخل آشنایی را.

نه دست همت یاری،

که آویزد به گیسوی سیاه چنگ خاموش ِ خوش آوازی

نه بال آرزومندی مهیا بَهر پروازی

نه ساز نغمه پردازی

نه حتی محرم رازی.

هوای خانه ام ابریست

دیماهست.